O łuszczycy – foto Paulina Michasiewicz-Suchocka/Karpeno
  • Sekukinumab
  • Iksekizumab
  • Brodalumab

Odkrycie w 2005 roku subpopulacji limfocytów pomocniczych produkujących znaczne ilości interleukiny 17 (IL-17), określonych mianem komórek Th17, pozwoliło na lepsze zrozumienie mechanizmów obronnych układu immunologicznego, a także w znaczący sposób wyjaśniło zjawiska immunologiczne występujące w przewlekłych chorobach zapalnych, takich jak łuszczyca. Ostatnie lata dobitnie pokazały, że blokada szlaku IL-17 powoduje znaczną i długotrwałą poprawę u większości chorych na łuszczycę o umiarkowanym i dużym nasileniu. W chwili obecnej do leczenia łuszczycy w Polsce zarejestrowane zostały dwa przeciwciała monoklonalne blokujące bezpośrednio IL-17 (iksekizumab i sekukinumab) oraz brodalumab – przeciwciało monoklonalne blokujące receptor dla IL-17. Skuteczność leków blokujących IL-17 została potwierdzona w wielu wieloośrodkowych badaniach klinicznych obejmujących populację kilku tysięcy pacjentów. Skuteczność terapii tą grupą leków wyrażoną współczynnikiem PASI75 ocenia się na około 80-90%. Co więcej, około 70% chorych uzyskuje poprawę rzędu PASI90. Zatem należy uznać, że leki blokujące IL-17 stanowią jedną z najskuteczniejszych opcji terapeutycznych. Leki tej grupy okazały się także skuteczne w leczeniu łuszczycowego zapalenia stawów. Leczenie lekami blokującymi IL-17 jest dobrze tolerowane przez pacjentów, a profil bezpieczeństwa tej grupy leków bardzo korzystny.

 

Apremilast

Apremilast jest inhibitorem fosfodiesteraz (phosphodiesterase 4 – PDE4), który wpływa na przekaźnictwo sygnałów wewnątrzkomórkowych, hamując syntezę cytokin prozapalnych, m.in. TNF, IL-12 i IL-23. Stosuje się go w leczeniu drugiego rzutu u pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedzi na leki pierwszego rzutu lub u których nie można stosować metotrexatu, retinoidów czy CyklosorynyA. U dorosłych pacjentów leczonych apremilastem stwierdzono dobrą skuteczność przy bardzo dobrej tolerancji leku.

 

Estry kwasu fumarowego

Estry kwasu fumarowego są szeroko stosowane od ponad 20 lat w leczeniu łuszczycy plackowatej i wykazują skuteczność i korzystny profil bezpieczeństwa u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką postacią choroby. Pierwsze doniesienia o korzystnym wpływie estrów kwasu fumarowego w leczeniu łuszczycy sięgają roku 1959. W Niemczech, estry kwasu fumarowego są najczęściej przepisywanym leczeniem klasycznym, natomiast w Holandii i Austrii preparaty zawierające estry kwasu fumarowego mogły być wykonywane w aptekach. Ponadto, stosuje się je w Europie w takich krajach, jak Irlandia, Włochy i Wielka Brytania. Z uwagi na brak rejestracji tej grupy leków w Polsce dotychczas nie były one szerzej stosowane w naszym kraju.

Sytuacja uległa zmianie, gdy 23 czerwca 2017 Komisja Europejska wydała pozwolenie na dopuszczenie do obrotu dla nowego produktu leczniczego zawierającego fumaran dimetylu (DMF), do stosowania w leczeniu umiarkowanych oraz ciężkich przypadków przewlekłej łuszczycy plackowatej u dorosłych wymagających farmakoterapii ogólnoustrojowej, a wymieniony produkt stał się dostępny na terenie UE w tym również w Polsce.

Programy badań klinicznych oraz dane płynące z rejestrów pacjentów odzwierciedlających codzienną praktykę kliniczną, dostarczyły wielu cennych informacji dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania estrów kwasu fumarowego w łuszczycy plackowatej z umiarkowaną i ciężką postacią. Generalnie, mimo różnych punktów końcowych badań, wyniki wskazują, że po 3 miesiącach leczenia u około 1/3 pacjentów stwierdzono znaczną poprawę kliniczną, która to liczba wzrosła ponad dwukrotnie  po 6 miesiącach leczenia a wysoka skuteczność utrzymywała się nawet po ponad 36 miesiącach terapii. Dane te wskazują zatem, że terapia estrami kwasu fumarowego charakteryzuje się wysoką i utrzymującą się skutecznością kliniczną połączoną z korzystnym profilem bezpieczeństwa w leczeniu długoterminowym.

Dodatkowo, europejskie wytyczne odnośnie leczenia łuszczycy plackowatej u dorosłych z postacią umiarkowaną do ciężkiej, zalecają stosowanie estrów kwasu fumarowego w indukcji i długookresowym postępowaniu w tej chorobie.

Rozpoczynanie leczenia fumaranem dimetylu zaleca się od dawki początkowej 30 mg i następnie stopniowo ją zwiększamy przez okres pierwszych 3 tygodni. Od czwartego tygodnia leczenie zmienia się na dawkę 120 mg, którą również należy stopniowo zwiększać. Maksymalna dozwolona dawka dobowa wynosi 720 mg. Ważne jest, iż w przypadku nietolerancji zwiększonej dawki, można ją okresowo zmniejszyć. W przypadku, kiedy leczenie okaże się skuteczne przed zwiększeniem dawki do maksymalnej, nie ma potrzeby dalszego jej zwiększania Po uzyskaniu istotnej klinicznie poprawy w zakresie ustąpienia zmian skórnych, należy rozważyć stopniowe zmniejszanie dawki dobowej do wymaganej indywidualnie dawki podtrzymującej.

Do najczęstszych działań niepożądanych fumaranu dimetylu należą zaburzenia żołądka i jelit pod postacią biegunki i występują one najczęściej w okresie pierwszych 2 do 3 miesięcy po rozpoczęciu leczenia. Obserwujemy je zdecydowanie częściej, jeśli dawkowanie leku jest zwiększane zbyt szybko. Do inny częstych działań niepożądanych należą nagłe zaczerwienie twarzy, które występuje we wczesnych tygodniach leczenia i zmniejsza się z czasem oraz limfopenia.

Przeciwwskazania przy stosowaniu fumaranu dimetylu to:

  • nadwrażliwość na substancję czynną lub na substancję pomocniczą,
  • ciężkie zaburzenie żołądka i jelit,
  • ciężkie zaburzenie czynności wątroby i nerek,
  • ciąża i karmienie piersią.

Zacznij pisać i naciśnij enter by wyszukać